Mga Hukom 19

Kabanata 19

א וַיְהִי֙ בַּיָּמִ֣ים הָהֵ֔ם וּמֶ֖לֶךְ אֵ֣ין בְּיִשְׂרָאֵ֑ל וַיְהִ֣י ׀ אִ֣ישׁ לֵוִ֗י גָּ֚ר בְּיַרְכְּתֵ֣י הַר־אֶפְרַ֔יִם וַיִּֽקַּֽח־לוֹ֙ אִשָּׁ֣ה פִילֶ֔גֶשׁ מִבֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָֽה׃
1 Nangyari noong mga araw na iyon, nang walang hari sa Israel, na may isang lalaking Levita na nakikipamayan sa dulong bahagi ng kabundukan ng Efraim; at kumuha siya para sa kanyang sarili ng isang babaeng kalunya mula sa Bethlehem ng Juda.
ב וַתִּזְנֶ֤ה עָלָיו֙ פִּֽילַגְשׁ֔וֹ וַתֵּ֤לֶךְ מֵֽאִתּוֹ֙ אֶל־בֵּ֣ית אָבִ֔יהָ אֶל־בֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָ֑ה וַתְּהִי־שָׁ֕ם יָמִ֖ים אַרְבָּעָ֥ה חֳדָשִֽׁים׃
2 Ngunit naghimagsik sa kanya ang kanyang kalunya at iniwan siya. Umuwi ito sa bahay ng kanyang ama sa Bethlehem ng Juda at nanatili roon nang isang taon at apat na buwan.
ג וַיָּ֨קָם אִישָׁ֜הּ וַיֵּ֣לֶךְ אַחֲרֶ֗יהָ לְדַבֵּ֤ר עַל־לִבָּהּ֙ להשיבו [לַהֲשִׁיבָ֔הּ] וְנַעֲר֥וֹ עִמּ֖וֹ וְצֶ֣מֶד חֲמֹרִ֑ים וַתְּבִיאֵ֙הוּ֙ בֵּ֣ית אָבִ֔יהָ וַיִּרְאֵ֙הוּ֙ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֔ה וַיִּשְׂמַ֖ח לִקְרָאתֽוֹ׃
3 At bumangon ang kanyang asawa at sumunod sa kanya upang magsalita nang malumanay sa kanyang puso at upang ibalik siya, kasama ang kanyang lingkod at isang pares ng asno. Dinala siya ng babae sa bahay ng kanyang ama, at nang makita siya ng ama ng dalaga, masaya itong sumalubong sa kanya.
ד וַיֶּחֱזַק־בּ֤וֹ חֹֽתְנוֹ֙ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֔ה וַיֵּ֥שֶׁב אִתּ֖וֹ שְׁלֹ֣שֶׁת יָמִ֑ים וַיֹּאכְלוּ֙ וַיִּשְׁתּ֔וּ וַיָּלִ֖ינוּ שָֽׁם׃
4 Pinigilan siya ng kanyang biyenan, ang ama ng dalaga, kaya nanatili siya roon kasama nito nang tatlong araw. Kumain sila at uminom, at doon sila nagpalipas ng gabi.
ה וַֽיְהִי֙ בַּיּ֣וֹם הָרְבִיעִ֔י וַיַּשְׁכִּ֥ימוּ בַבֹּ֖קֶר וַיָּ֣קָם לָלֶ֑כֶת וַיֹּאמֶר֩ אֲבִ֨י הַֽנַּעֲרָ֜ה אֶל־חֲתָנ֗וֹ סְעָ֧ד לִבְּךָ֛ פַּת־לֶ֖חֶם וְאַחַ֥ר תֵּלֵֽכוּ׃
5 Sa ikaapat na araw, maaga silang bumangon kinaumagahan, at tumayo na siya upang umalis. Ngunit sinabi ng ama ng dalaga sa kanyang manugang: “Kumain ka muna ng isang pirasong tinapay upang lumakas ka, at pagkatapos ay saka na kayo umalis.”
ו וַיֵּשְׁב֗וּ וַיֹּאכְל֧וּ שְׁנֵיהֶ֛ם יַחְדָּ֖ו וַיִּשְׁתּ֑וּ וַיֹּ֜אמֶר אֲבִ֤י הַֽנַּעֲרָה֙ אֶל־הָאִ֔ישׁ הֽוֹאֶל־נָ֥א וְלִ֖ין וְיִטַ֥ב לִבֶּֽךָ׃
6 Kaya naupo silang dalawa at magkasamang kumain at uminom. Pagkatapos ay sinabi ng ama ng dalaga sa lalaki: “Pumayag ka na, pakiusap, na magpalipas ng gabi rito, at magsaya ang iyong puso.”
ז וַיָּ֥קָם הָאִ֖ישׁ לָלֶ֑כֶת וַיִּפְצַר־בּוֹ֙ חֹתְנ֔וֹ וַיָּ֖שָׁב וַיָּ֥לֶן שָֽׁם׃
7 Tumayo ang lalaki upang umalis, ngunit pinilit siya ng kanyang biyenan, kaya muli siyang nagpalipas ng gabi roon.
ח וַיַּשְׁכֵּ֨ם בַּבֹּ֜קֶר בַּיּ֣וֹם הַחֲמִישִׁי֮ לָלֶכֶת֒ וַיֹּ֣אמֶר ׀ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֗ה סְעָד־נָא֙ לְבָ֣בְךָ֔ וְהִֽתְמַהְמְה֖וּ עַד־נְט֣וֹת הַיּ֑וֹם וַיֹּאכְל֖וּ שְׁנֵיהֶֽם׃
8 Kinaumagahan ng ikalimang araw, maaga siyang bumangon upang umalis. Ngunit sinabi ng ama ng dalaga: “Kumain ka muna, pakiusap, upang lumakas ka, at magpaiwan pa kayo hanggang sa humapon na ang araw.” Kaya kumain silang dalawa.
ט וַיָּ֤קָם הָאִישׁ֙ לָלֶ֔כֶת ה֥וּא וּפִילַגְשׁ֖וֹ וְנַעֲר֑וֹ וַיֹּ֣אמֶר ל֣וֹ חֹתְנ֣וֹ אֲבִ֣י הַֽנַּעֲרָ֡ה הִנֵּ֣ה נָא֩ רָפָ֨ה הַיּ֜וֹם לַעֲרֹ֗ב לִֽינוּ־נָ֞א הִנֵּ֨ה חֲנ֤וֹת הַיּוֹם֙ לִ֥ין פֹּה֙ וְיִיטַ֣ב לְבָבֶ֔ךָ וְהִשְׁכַּמְתֶּ֤ם מָחָר֙ לְדַרְכְּכֶ֔ם וְהָלַכְתָּ֖ לְאֹהָלֶֽךָ׃
9 Tumayo ang lalaki upang umalis, siya, ang kanyang kalunya, at ang kanyang lingkod. Ngunit sinabi sa kanya ng kanyang biyenan, ang ama ng dalaga: “Tingnan mo, pakiusap, humihina na ang araw at malapit nang gumabi. Magpalipas na kayo ng gabi rito, pakiusap. Tingnan mo, oras na upang huminto sa paglalakbay. Magpalipas ka ng gabi rito at magsaya ang iyong puso. Bukas ay bumangon kayo nang maaga at lumakad, at makauuwi ka sa iyong tolda.”
י וְלֹֽא־אָבָ֤ה הָאִישׁ֙ לָל֔וּן וַיָּ֣קָם וַיֵּ֗לֶךְ וַיָּבֹא֙ עַד־נֹ֣כַח יְב֔וּס הִ֖יא יְרוּשָׁלִָ֑ם וְעִמּ֗וֹ צֶ֤מֶד חֲמוֹרִים֙ חֲבוּשִׁ֔ים וּפִילַגְשׁ֖וֹ עִמּֽוֹ׃
10 Ngunit ayaw ng lalaki na magpalipas pa ng gabi roon. Kaya tumayo siya at umalis, at nakarating siya sa tapat ng Jebus, na siyang Jerusalem. Kasama niya ang isang pares ng asnong may siyang at may karga, at kasama rin niya ang kanyang kalunya.
יא הֵ֣ם עִם־יְב֔וּס וְהַיּ֖וֹם רַ֣ד מְאֹ֑ד וַיֹּ֨אמֶר הַנַּ֜עַר אֶל־אֲדֹנָ֗יו לְכָה־נָּ֛א וְנָס֛וּרָה אֶל־עִֽיר־הַיְבוּסִ֥י הַזֹּ֖את וְנָלִ֥ין בָּֽהּ׃
11 Nang sila ay malapit na sa Jebus, at ang araw ay lubhang palubog na, sinabi ng lingkod sa kanyang panginoon: “Halika na po, lumihis tayo at pumasok sa lungsod na ito ng mga Jebuseo, at doon tayo magpalipas ng gabi.”
יב וַיֹּ֤אמֶר אֵלָיו֙ אֲדֹנָ֔יו לֹ֤א נָסוּר֙ אֶל־עִ֣יר נָכְרִ֔י אֲשֶׁ֛ר לֹֽא־מִבְּנֵ֥י יִשְׂרָאֵ֖ל הֵ֑נָּה וְעָבַ֖רְנוּ עַד־גִּבְעָֽה׃
12 Sinabi sa kanya ng kanyang panginoon: “Hindi tayo liliko patungo sa lungsod ng mga dayuhan, na hindi kabilang sa mga anak ni Israel; magpapatuloy tayo hanggang sa Gibea.”
יג וַיֹּ֣אמֶר לְנַעֲר֔וֹ לְךָ֥ וְנִקְרְבָ֖ה בְּאַחַ֣ד הַמְּקֹמ֑וֹת וְלַ֥נּוּ בַגִּבְעָ֖ה א֥וֹ בָרָמָֽה׃
13 At sinabi niya sa kanyang lingkod: “Halika, lumapit tayo sa isa sa mga lugar na ito, at magpalipas tayo ng gabi sa Gibea o sa Rama.”
יד וַיַּעַבְר֖וּ וַיֵּלֵ֑כוּ וַתָּבֹ֤א לָהֶם֙ הַשֶּׁ֔מֶשׁ אֵ֥צֶל הַגִּבְעָ֖ה אֲשֶׁ֥ר לְבִנְיָמִֽן׃
14 Kaya nagpatuloy sila at naglakad, at lumubog ang araw sa kanila malapit sa Gibea na sakop ng Benjamin.
טו וַיָּסֻ֣רוּ שָׁ֔ם לָב֖וֹא לָל֣וּן בַּגִּבְעָ֑ה וַיָּבֹ֗א וַיֵּ֙שֶׁב֙ בִּרְח֣וֹב הָעִ֔יר וְאֵ֥ין אִ֛ישׁ מְאַסֵּֽף־אוֹתָ֥ם הַבַּ֖יְתָה לָלֽוּן׃
15 Kaya lumihis sila roon upang pumasok at magpalipas ng gabi sa Gibeah. Pumasok siya at naupo sa liwasan ng lunsod, ngunit walang sinumang nagpatuloy sa kanila sa kanyang bahay upang doon magpalipas ng gabi.
טז וְהִנֵּ֣ה ׀ אִ֣ישׁ זָקֵ֗ן בָּ֣א מִֽן־מַעֲשֵׂ֤הוּ מִן־הַשָּׂדֶה֙ בָּעֶ֔רֶב וְהָאִישׁ֙ מֵהַ֣ר אֶפְרַ֔יִם וְהוּא־גָ֖ר בַּגִּבְעָ֑ה וְאַנְשֵׁ֥י הַמָּק֖וֹם בְּנֵ֥י יְמִינִֽי׃
16 At narito, may isang matandang lalaking dumarating mula sa kanyang gawain sa bukid nang gabing iyon. Ang lalaking ito ay mula sa kabundukan ng Efraim at nanirahan bilang dayuhan sa Gibeah, ngunit ang mga tao sa lugar na iyon ay mga Benjaminita.
יז וַיִּשָּׂ֣א עֵינָ֗יו וַיַּ֛רְא אֶת־הָאִ֥ישׁ הָאֹרֵ֖חַ בִּרְחֹ֣ב הָעִ֑יר וַיֹּ֨אמֶר הָאִ֧ישׁ הַזָּקֵ֛ן אָ֥נָה תֵלֵ֖ךְ וּמֵאַ֥יִן תָּבֽוֹא׃
17 Tumingin siya at nakita niya ang lalaking manlalakbay sa liwasan ng lunsod. Kaya nagtanong ang matandang lalaki: “Saan ka pupunta, at saan ka nanggaling?”
יח וַיֹּ֣אמֶר אֵלָ֗יו עֹבְרִ֨ים אֲנַ֜חְנוּ מִבֵּֽית־לֶ֣חֶם יְהוּדָה֮ עַד־יַרְכְּתֵ֣י הַר־אֶפְרַיִם֒ מִשָּׁ֣ם אָנֹ֔כִי וָאֵלֵ֕ךְ עַד־בֵּ֥ית לֶ֖חֶם יְהוּדָ֑ה וְאֶת־בֵּ֤ית יְהוָה֙ אֲנִ֣י הֹלֵ֔ךְ וְאֵ֣ין אִ֔ישׁ מְאַסֵּ֥ף אוֹתִ֖י הַבָּֽיְתָה׃
18 Sumagot siya sa kanya: “Naglalakbay kami mula sa Bethlehem ng Juda patungo sa pinakadulong bahagi ng kabundukan ng Efraim. Taga-roon ako. Pumunta ako sa Bethlehem ng Juda, at ngayon ay papunta ako sa bahay ng Walang-Hanggan, ngunit walang sinumang nagpapatuloy sa akin sa kanyang bahay.
יט וְגַם־תֶּ֤בֶן גַּם־מִסְפּוֹא֙ יֵ֣שׁ לַחֲמוֹרֵ֔ינוּ וְ֠גַם לֶ֣חֶם וָיַ֤יִן יֶשׁ־לִי֙ וְלַֽאֲמָתֶ֔ךָ וְלַנַּ֖עַר עִם־עֲבָדֶ֑יךָ אֵ֥ין מַחְס֖וֹר כָּל־דָּבָֽר׃
19 May dayami at kumpay rin kami para sa aming mga asno, at may tinapay at alak din para sa akin, sa iyong aliping babae, at sa lingkod na kasama ng iyong mga alipin. Wala kaming kakulangan sa anumang bagay.”
כ וַיֹּ֨אמֶר הָאִ֤ישׁ הַזָּקֵן֙ שָׁל֣וֹם לָ֔ךְ רַ֥ק כָּל־מַחְסוֹרְךָ֖ עָלָ֑י רַ֥ק בָּרְח֖וֹב אַל־תָּלַֽן׃
20 Sinabi ng matandang lalaki: “Kapayapaan sa iyo! Ako na ang bahala sa lahat ng iyong pangangailangan. Huwag ka lamang magpalipas ng gabi sa liwasan.”
כא וַיְבִיאֵ֣הוּ לְבֵית֔וֹ וַיָּ֖בָול לַחֲמוֹרִ֑ים וַֽיִּרְחֲצוּ֙ רַגְלֵיהֶ֔ם וַיֹּאכְל֖וּ וַיִּשְׁתּֽוּ׃
21 Kaya dinala niya siya sa kanyang bahay at binigyan ng kumpay ang mga asno. Naghugas sila ng kanilang mga paa, at kumain at uminom.
כב הֵמָּה֮ מֵיטִיבִ֣ים אֶת־לִבָּם֒ וְהִנֵּה֩ אַנְשֵׁ֨י הָעִ֜יר אַנְשֵׁ֣י בְנֵֽי־בְלִיַּ֗עַל נָסַ֙בּוּ֙ אֶת־הַבַּ֔יִת מִֽתְדַּפְּקִ֖ים עַל־הַדָּ֑לֶת וַיֹּאמְר֗וּ אֶל־הָ֠אִישׁ בַּ֣עַל הַבַּ֤יִת הַזָּקֵן֙ לֵאמֹ֔ר הוֹצֵ֗א אֶת־הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר־בָּ֥א אֶל־בֵּיתְךָ֖ וְנֵדָעֶֽנּוּ׃
22 Habang nagsasaya sila, biglang pinalibutan ng mga kalalakihan ng lunsod, mga lalaking buhong, ang bahay at kinatok nila ang pinto. Sinabi nila sa may-ari ng bahay, ang matandang lalaki: “Ilabas mo ang lalaking pumasok sa iyong bahay, upang sipingan namin siya.”
כג וַיֵּצֵ֣א אֲלֵיהֶ֗ם הָאִישׁ֙ בַּ֣עַל הַבַּ֔יִת וַיֹּ֣אמֶר אֲלֵהֶ֔ם אַל־אַחַ֖י אַל־תָּרֵ֣עוּ נָ֑א אַ֠חֲרֵי אֲשֶׁר־בָּ֞א הָאִ֤ישׁ הַזֶּה֙ אַל־בֵּיתִ֔י אַֽל־תַּעֲשׂ֖וּ אֶת־הַנְּבָלָ֥ה הַזֹּֽאת׃
23 Lumabas ang lalaking may-ari ng bahay at sinabi niya sa kanila: “Huwag, mga kapatid ko, pakiusap, huwag kayong gumawa ng masama. Yamang pumasok ang lalaking ito sa aking bahay, huwag ninyong gawin ang kahalayang ito.
כד הִנֵּה֩ בִתִּ֨י הַבְּתוּלָ֜ה וּפִֽילַגְשֵׁ֗הוּ אוֹצִֽיאָה־נָּ֤א אוֹתָם֙ וְעַנּ֣וּ אוֹתָ֔ם וַעֲשׂ֣וּ לָהֶ֔ם הַטּ֖וֹב בְּעֵינֵיכֶ֑ם וְלָאִ֤ישׁ הַזֶּה֙ לֹ֣א תַעֲשׂ֔וּ דְּבַ֖ר הַנְּבָלָ֥ה הַזֹּֽאת׃
24 Narito ang aking anak na dalaga, isang birhen, at ang kalunya ng lalaking ito. Ilalabas ko sila ngayon, pakiusap, at gahasain na lamang ninyo sila at gawin ninyo sa kanila ang anumang inaakala ninyong mabuti. Ngunit sa lalaking ito ay huwag ninyong gawin ang kahalayang ito.”
כה וְלֹֽא־אָב֤וּ הָאֲנָשִׁים֙ לִשְׁמֹ֣עַֽ ל֔וֹ וַיַּחֲזֵ֤ק הָאִישׁ֙ בְּפִ֣ילַגְשׁ֔וֹ וַיֹּצֵ֥א אֲלֵיהֶ֖ם הַח֑וּץ וַיֵּדְע֣וּ א֠וֹתָהּ וַיִּֽתְעַלְּלוּ־בָ֤הּ כָּל־הַלַּ֙יְלָה֙ עַד־הַבֹּ֔קֶר וַֽיְשַׁלְּח֖וּהָ בעלות [כַּעֲל֥וֹת] הַשָּֽׁחַר׃
25 Ngunit ayaw makinig sa kanya ng mga lalaki. Kaya hinawakan ng lalaki ang kanyang kalunya at inilabas ito sa kanila. Sinipingan nila ito at pinagmalupitan nang buong magdamag hanggang umaga, at pinakawalan nila ito nang magbukang-liwayway.
כו וַתָּבֹ֥א הָאִשָּׁ֖ה לִפְנ֣וֹת הַבֹּ֑קֶר וַתִּפֹּ֞ל פֶּ֧תַח בֵּית־הָאִ֛ישׁ אֲשֶׁר־אֲדוֹנֶ֥יהָ שָּׁ֖ם עַד־הָאֽוֹר׃
26 Pagsapit ng bukang-liwayway, dumating ang babae at bumagsak sa pintuan ng bahay ng lalaking kinaroroonan ng kanyang panginoon, at doon siya nakahandusay hanggang sa lumiwanag.
כז וַיָּ֨קָם אֲדֹנֶ֜יהָ בַּבֹּ֗קֶר וַיִּפְתַּח֙ דַּלְת֣וֹת הַבַּ֔יִת וַיֵּצֵ֖א לָלֶ֣כֶת לְדַרְכּ֑וֹ וְהִנֵּ֧ה הָאִשָּׁ֣ה פִֽילַגְשׁ֗וֹ נֹפֶ֙לֶת֙ פֶּ֣תַח הַבַּ֔יִת וְיָדֶ֖יהָ עַל־הַסַּֽף׃
27 Kinaumagahan ay bumangon ang kanyang panginoon, binuksan ang mga pinto ng bahay, at lumabas upang ipagpatuloy ang kanyang paglalakbay. At narito, ang babae, ang kanyang kalunya, ay nakahandusay sa pintuan ng bahay, at ang kanyang mga kamay ay nasa bungad ng pinto.
כח וַיֹּ֧אמֶר אֵלֶ֛יהָ ק֥וּמִי וְנֵלֵ֖כָה וְאֵ֣ין עֹנֶ֑ה וַיִּקָּחֶ֙הָ֙ עַֽל־הַחֲמ֔וֹר וַיָּ֣קָם הָאִ֔ישׁ וַיֵּ֖לֶךְ לִמְקֹמֽוֹ׃
28 Sinabi niya sa kanya: “Tumayo ka na, at umalis na tayo.” Ngunit walang sumagot. Kaya isinakay niya siya sa asno, at tumayo ang lalaki at umuwi sa kanyang lugar.
כט וַיָּבֹ֣א אֶל־בֵּית֗וֹ וַיִּקַּ֤ח אֶת־הַֽמַּאֲכֶ֙לֶת֙ וַיַּחֲזֵ֣ק בְּפִֽילַגְשׁ֔וֹ וַֽיְנַתְּחֶ֙הָ֙ לַעֲצָמֶ֔יהָ לִשְׁנֵ֥ים עָשָׂ֖ר נְתָחִ֑ים וַֽיְשַׁלְּחֶ֔הָ בְּכֹ֖ל גְּב֥וּל יִשְׂרָאֵֽל׃
29 Pagdating niya sa kanyang bahay, kinuha niya ang kutsilyo, hinawakan ang kanyang kalunya, at pinagputul-putol ito ayon sa mga bahagi ng katawan sa labindalawang piraso, at ipinadala niya ito sa buong nasasakupan ng Israel.
ל וְהָיָ֣ה כָל־הָרֹאֶ֗ה וְאָמַר֙ לֹֽא־נִהְיְתָ֤ה וְלֹֽא־נִרְאֲתָה֙ כָּזֹ֔את לְמִיּ֞וֹם עֲל֤וֹת בְּנֵֽי־יִשְׂרָאֵל֙ מֵאֶ֣רֶץ מִצְרַ֔יִם עַ֖ד הַיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה שִֽׂימוּ־לָכֶ֥ם עָלֶ֖יהָ עֻ֥צוּ וְדַבֵּֽרוּ׃ (פ)
30 At ang bawat nakakita nito ay nagsabi: “Hindi pa nangyari ni nakita ang ganitong bagay mula nang araw na umahon ang mga anak ng Israel mula sa lupain ng Egipto hanggang sa araw na ito. Isapuso ninyo ito, magsanggunian kayo, at magsalita.”
Nakaraang KabanataSusunod na Kabanata